پیغام ماهی ها

همه ی سهم من

peyghamemahiha — Thu, 05 Nov 2009 20:33:51 GMT

چقدر شبیه مادرم شده ام.

چرا نمی شناسی ام؟

چرا نمی شناسمت؟

می دانم مرا نمی شنوی ومن این را از سیبی که از دستت افتاد فهمیدم.

دیگر به غربت چشمهایت خو کردم و به دردهای بادکرده ی روحم که از قاب تنم بیرون زده اند.

با تو ام بی حضور تو.

بی منی با حضور من.

می بینی تا کجا به انتحار وفادار ماندم تا دل نازک پروانه نشکند.

همه ی سهم من از خود دلی بود که به تو دادم،

و هر شب بغض گلویت را

در تابوت سیاهی که برایم ساخته بودی گریستم،

و تو هرگز ندانستی که زخم هایت زخمهای مکررم بودند.

نخ های آبیم تمام شده اند و گلهای بقچه ی چهل تکه ی دلم ناتمام ماندند .

باید پیش از بند آمدن باران بمیرم.

تو را...او را

peyghamemahiha — Mon, 12 Oct 2009 05:50:18 GMT

عشق را چگونه می شود نوشت ؟

در گذر این لحظات پر شتاب شبانه

که به غفلت آن سؤالِ بی جواب گذشت ،

دیگر حتا فرصتِ دروغ هم برایم باقی نمانده است

و گرنه چشمانم را می بستم

و به آوازی گوش می دادم ،

که در آن دلی می خواند :

من تو را ،

او را ،

کسی را دوست می دارم !

باید بگذرم ...

peyghamemahiha — Sun, 04 Oct 2009 13:39:18 GMT

حتی یک لحظه هم فکر نمی کردم آن شب باید بگذرم! باید بگذرم از شیشه های رنگی خاطراتم.ساعت 8 یک پنج شنبه شب پاییزی بود و باران نم نم می زد! می خواستم چترم را ببندم و بقیه راه را کنار خیابان زیر باران نم نم قدم بزنم که به سرعت یک لحظه، شاید در فاصله ی یک سر بلند کردن، شاید به اندازه ی پیمودن مسیر چشم هایم از دسته ی قرمز چتر تا وسط خیابان آلوده به شب کیف را که نه، تیله های رنگی من را از روی دوشم برداشته بودند و من در آن ثانیه ها حتی جیغ نکشیدم، حتی کمک نخواستم، حتی، حتی ندویدم، قدم برنداشتم. یک کرختی بی انتها و یک گنگی بی مهابا تمام وجودم را فرا گرفت، و زمانی به خود آمدم که قطره ی گرم اشک به دستم نشست. فقط به انتهای خیابان نگاه کردم، خیابان خلوت شده بود و باران تند!

باور کن

peyghamemahiha — Sun, 06 Sep 2009 12:48:48 GMT

باورش مشکل است !

ولی باور کن که من با آن ستاره ،

درباره ی باد و درختان زیتون ،

دریا و سفرهای دور دنیا ،

چتر و باران ها و زیبایی رؤیای چشم ها صحبت کردیم !

می بینی ؟

می بینی سلام گفتن به کسی که سلام را می فهمد،

چه قدر مشکل است ؟

...

peyghamemahiha — Sat, 29 Aug 2009 00:54:18 GMT

و گفت : تو جرأت عاشق شدن را نداری! تو می ترسی. از عشق!. حتی از خودت! شاید فاصله ی بین من و تو همین باشد. تو سختی ولی من نمی ترسم!

ومن فقط نگاهش کردم، نگاهم نکرد حتی یکبار، حتی یک لحظه،

شاید راست می گفت.

آن روز زیر باران راه نرفتم، شاید نخستین باری بود که چتر میهمان دست های سرد من بود .

تا سپیده در گوشه ی خلوت اتاقم به او فکر کردم، به حرف هایش!

برایش نوشتم و ارزو کردم کسی دیگر دلش را بلرزاند .

و او برایم نوشت. این بار نه مثل همیشه:

"نمی خواهم برایم دعا کنی قشنگ ترین لحظه های زندگی ام را از دست بدهم. امروز فهمیدم از تو هیچ نمی خواهم ولی اجازه بده در دلم بتپی این را از وصالت هم بیشتر دوست می دارم."

از آن نوشته ها مدتی می گذرد...

و امروز من در اوج شجاعت عاشق شدم .

ساعت 5:42 صبحِ یک روز تابستانی دلم تپید و دستانم لرزید و نگاهم اوج گرفت.

و چه جسور بودم امروز!

برایش نوشتم : "فهمیده ام عاشق شدن به اندازه یک کوه جرأت می خواهد و من امروز عشق را تجربه کرده ام. اری تو راست می گفتی! امروز دلم از آنِ کس دیگری ست.

این بار برایت از دست رفتن لحظه های قشنگت را ارزو نمی کنم اما دوست دارم لحظه هایت از آنِ کس دیگری باشد و دیگری در دلت بتپد ."

و برایم نوشت : تو در دلم ماندگاری ، حتی اگر از آنم نباشی .

و من لب خند نزدم و او هم.

سیاه کوچکم بخوان !

peyghamemahiha — Mon, 17 Aug 2009 15:44:44 GMT

کلاغ لکه ای بود بر دامن آسمان و وصله ای ناجور بر لباس هستی . صدای ناهموار و ناموزونش ، خراشی بود بر صورت احساس . با صدایش نه گلی می شکفت و نه لبخندی بر لبی می نشست .

صدایش اعتراضی بود که در گوش زمین می پیچید .

کلاغ خودش را دوست نداشت . بودنش را هم . کلاغ از کاینات گله داشت .

کلاغ فکر می کرد در دایره قسمت نازیبایی سهم اوست . کلاغ غمگین بود و با خودش گفت : " کاش خداوند این لکه زشت را از از هستی می زدود ." پس بالهایش را بست و دیگر آواز نخواند .

خدا گفت : " عزیز من صدایت ترنمی است که هر گوشی شنوای آن نیست . اما فرشته ها با صدای تو به وجد می

آیند. سیاه کوچکم ! بخوان فرشته ها منتظرند . "

ولی کلاغ هیچ نگفت .

خدا گفت : " تو سیاهی . سیاه چونان مرکب که زیبایی را از آن می نویسند . و زیبایی ات را بنویس . اگر تو نباشی آبی من چیزی کم خواهد داشت . خودت را از آسمانم دریغ نکن . "

و کلاغ باز خاموش بود .

خدا گفت : " بخوان ، برای من بخوان ، این منم که دوستت دارم . سیاهی ات را و خواندنت را . "

و کلاغ خواند. این بار عاشقانه ترین آوازش را.

خدا گوش داد و لذت برد و جهان زیبا شد.

یکی می اید ...

peyghamemahiha — Tue, 04 Aug 2009 21:00:18 GMT

دوست خوب من ، ما ظاهرا بخش کوچکی از یک سوال بزرگیم .

آری کوچک .

ما در میان کوچک ها از همه بزرگتریم ولی به هر حال سوالیم .

همان پینه دوزیم با خالهایش .

همان گُلیم با گلبرگهایش .

بودن وهیچ نگفتن.

همچون کُناری تنها زیر بارانی از چرا های بی پایان ؟

یکی می اید به زور.

یکی می رود به انتخاب.

پس اینها همه اش اسمش زندگی است :

دلتنگی ها ، دلخوشی ها ، ثانیه ها ، دقیقه ها ،

پ.ن : امروز یه اغازِ دوباره ـ س واسه من .

سِ مثل سبزه

peyghamemahiha — Thu, 12 Mar 2009 12:30:18 GMT

کو چولو که بودم سبز کردن سبزه و تخم مرغ رنگ کردن و ماهی خریدن رو خیلی دوس داشتم!

لذت خریدن جوونه های گندم و خیس کردن و گذاشتنشون توی سینی هیچ وقت یادم نمیره .

چه قدر عید کودکی ها زلال بودو زیبا !

مثلا فکر کن چه لذتی داره وقتی بری و پارچه ی نم دار روی سبزه ها رو کنار بزنی بعد مامانت بهت بگه : "بچه جون مواظب باش خراب می شنا" و تو هم از ترس این که سبزه هات سبز نشه به حرف مامان گوش می کنی و دوباره پارچه رو میکشی روشون . عصر ها یادت نمیره سبزه رو از تو حیاط بیاری تو خونه ، تا مبادا گربه خرابش کنه .، وصبح ها زودتر از همه سبزتو میذاری توی افتاب !! اخه دوست داری سبزه ی تو از مال همه بلندتر باشه . چه لذتی داره وقتی سبزه ها جوونه می زنن و تو می شینی و نگاهشون می کنی بدون این که بخوای یواشکی پارچه ی نمدار روی سبزتو کنار بزنی یا بترسی از این که مامان ببیندت .البته بعضی وقتا دست کاریش می کنی و مامانتم مچتو می گیره . بالاخره سبزت بزرگ میشه و می خوای یه ربان قرمز خوشکل دورش بکشی و اصرار داری که پاپیون دور سبزه رو هم خودت گره بزنی ، اخر سر هم نمیشه،اخه تو که بلد نیستی،و مجبور میشی بدی به مامان واست درستش کنه.نزدیک سال تحویلِِ! تمام حواست سر سفره به سبزه ای که خودت سبز کردی. سال نو میشه و مهمونا میان.تو به همه می گی که این سبزه مال تو ، خودت بزرگش کردی.! مامان جون و اقا جون کلی ذوق تو واون سبزه ی خوشکلت میکنن و تو رو غرق در بوسه میکنن .. در تمام مدت عید هر روز بهش آب می دی و ازش مراقبت می کنی .. حالا سیزده میشه و تو مجبوری سبزتو کنار سبزه های دیگه توی باغ عمو بذاری و بیای. چه قدر زیباست وقتی از پنجره ی ماشین به سبزت نگاه می کنی که از تمام سبزه های دنیا خو شکل ترِ و تا وقتی می بینیش چشم ازش بر نمی داری .

حالا مدرسه ها باز شده. تو می ری مدرسه و داستان سبزتو برای همه دوستات تعریف میکنی . نگرانشی و دلت واسش تنگ شده ولی چند روز بعد همه چی یادت می ره.

روز از نو روزی از نو

پ.ن : از تمام کسانی که پیشم اومده بودن ممنونم ! پیشاپیش عیدتون مبارک !!!

peyghamemahiha — Tue, 09 Sep 2008 23:06:18 GMT

کیمیاگر افسانه ی نرگس را می دانست ، جوان زیبایی که هر روز می رفت تا زیبایی خود را در دریاچه

تماشا کند . چنان شیفه ی خود می شد که روزی به درون دریاچه افتاد و غرق شد. در جایی که به آب ا

فتاده بود ، گلی رویید که " نرگس" نامیدندش .

اما اسکار وایلد داستان را چنین به پایان نمی برد .

می گفت وقتی نرگس مرد ، اوریاد ها - الهه های جنگل – به کنار دریاچه آمدند که از یک دریاچه ی آب

شیرین، به کوزه ای سر شاراز اشک های شور استحاله یا فته بود.

اوریاد ها پرسیدند :" چرا می گریی؟ "

دریاچه گفت :" برای نرگس می گریم. "

اوریا دها گفتند" آه ، شگفت آور نیست که برای نرگس می گریی ..."

و ادامه دادند :" هر چه بود، با آن که همه ی ما همواره در جنگل در پی اش می شتافتیم، تنها تو فرصت

داشتی از نزدیک زیبایی اش را تماشا کنی".

دریاچه پرسید:" مگر نرگس زیبا بود؟"

اوریادها، شگفت زده پاسخ دادند:" که می تواند بهتر از تو این حقیقت را بداند؟هر چه بود،هر روز در کنار

تو می نشست".

دریاچه لختی ساکت ماند . سرانجام گفت:

_"من برای نرگس می گریم، اما هرگز زیبایی او را در نیافته بودم.

برای نرگس می گریم، چون هر بار از فراز کناره ام به رویم خم می شد، می توانستم در اعماق

دیدگانش، بازتاب زیبایی خودم را ببینم".

کیمیاگر گفت:" چه داستان زیبایی ".

همراه

peyghamemahiha — Thu, 10 Jul 2008 19:08:18 GMT

تنها در بی چراغی شب ها می رفتم .

دستهایم از یاد مشعل ها تهی شده بود.

همه ی ستاره هایم به تاریکی رفته بودند.

مشت من ساقه ی خشک تپش ها را می فشرد .

لحظه ام از طنین ریزش پیوندها پر بود .

تنها می رفتم می شنوی ؟ تنها !!

من از شادابی باغ زمرد کودکی براه افتاده بودم .

ایینه ها انتظار تصویرم را می کشیدند.

در ها عبور غم ناک مرا می جستند .!

و من می رفتم... می رفتم .تا در پایان خود فرو افتم !!

نا گهان تو از بی راهه ی لحظه ها میان دو تاریکی به من پیوستی .

صدای نفسهایم با طرح دوزخی اندامت در امیخت :

همه تپش هایم از ان تو باد چهره ی به شب پیوسته! همه ی تپش هایم!!!

من از برگریز سرد ستاره ها گذشته ام ...!

تا در خطای عصیانی پیکرت شعله ی گمشده را بربایم .

دستم را به سراسر شب کشیدم .!

زمزمه ی نیایش در بیداری انگشتانم تراوید .

خوشه ی فضا را فشردم

قطره های ستاره در تاریکی درونم در خشید

و سر انجام ...

در اهنگ مه الود نیایش تو را گم کردم !!.

میان ما سرگردانی بیابان هاست .

بی چراغی شب ها،بستر خاکی غربت ها فرا موشی اتش هاست .

میان ما "هزار و یک شب" جست و جو هاست !!!